امروز آغاز به کار جامعه تشکل‌های تخصصی رسانه‌های تصویری ایران است؛ نهادی که تلاش دارد تا برای اولین بار اقتصاد رسانه در کشور را علمی و حرفه‌ای کند.
سال‌هاست که سرمایه‌گذاری در رسانه‌های خصوصی ما پراکنده و غیرشفاف، رفتارهای هیجانی و کوتاه مدت است که کمترین پیامد آن عملکرد ضعیف و بازدهی منفی است. اما تجربه جهانی در کشورهای توسعه یافته، رسانه را بمثابه یک صنعت می‌بیند. صنعتی که با مدل‌هایی مانند «Deficit Financing» در آمریکا یا «Tax Shelter» در اروپا، سرمایه‌گذار را شریک واقعی در خلق ارزش می‌کند.
اگر از من سؤال کنید که هدفتان چیست و به دنبال چه چیزی هستید، عرض می‌کنم:
اقتصاد رسانه امروز در جهان با دو شاخص یا سنجه ارزیابی می‌شود.
اول اینکه سهم رسانه در تولید ناخالص ملی چقدر است و چه نقشی در اشتغال و صادرات فرهنگی ایفا می‌کند.
دوم سهم رسانه در قدرت نرم ملی تا چه حد جدی است و آیا واجد تأثیرگذاری فرهنگی و سیاسی در بین مخاطبان جهانی است یا خیر؟
پاسخ به این دو شاخص در گروی آن است که ابتدا یک نظام جامع ارزش‌گذاری در زنجیره تولید، توزیع، فناوری، تبلیغات و رفتار کاربر طراحی و ایجاد شود.
جامعه تشکل‌های صنفی رسانه‌های تصویری قصد دارد تا خلاء این نظام را در سپهر رسانه‌ای کشور برطرف کند که البته با توجه به نفوذ و قلمرو گسترده رسانه‌های دولتی و عمومی سختی این کار دوچندان می‌شود.
راهکارهایی که ما در این مسیر اندیشیده‌ایم به قرار زیر است:
-تبدیل سرمایه‌گذاری سنتی و کوتاه مدت به سرمایه‌گذاری علمی، شفاف و پایدار
-طراحی مدل‌های بومی شده بر اساس الگوهای موفق جهانی
-ایجاد اعتماد برای سرمایه گذاران از طریق سازوکار روشن بازگشت سرمایه
و در نهایت:
-تبدیل رسانه از یک فعالیت صرفا هزینه‌محور به صنعتی راهبردی و ارزش آفرین
این تازه آغاز مسیر صنعتی‌سازی رسانه در ایران است.